Του Αρείου το απύλωτον στόμα

Document-page-001 (1)

Στο βιβλίο του «Τα διδακτικώτερα πορίσματα της ιστορίας του ελληνικού έθνους» γραμμένο το 1899, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγοπούλος περιγράφει με απλό και κατανοητό τρόπο, εξιστορεί θα έλεγα σαν παραμύθι, τον εμφύλιο πόλεμο στις τάξεις της νεόφυτης Χριστιανικής θρησκείας και τις προσπάθειες ερμηνείας και αντιμετώπισης αιρετικών προσεγγίσεων του τριαδικού δόγματος μέσω τις πρώτης οικουμενικής συνόδου που συγκάλεσε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας. Ο Κωνσταντίνος καλεί την σύνοδο, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει και να εξισορροπήσει τις έχθρες, τις αντιπαλότητες και τη δίψα για εξουσία ανάμεσα στους επισκόπους, θεμελιώνοντας και εξασφαλίζοντας τα προσωπικά πολιτικά οφέλη που προσέβλεπε από την αναγνώριση την επιβολή και τον ενστερνισμό του νέου πολιτικού και κοινωνικού status quo, γνωρίζοντας ελάχιστα περί θεολογικών θεωριών ή θρησκευτικών δογμάτων, μένοντας αμέτοχος και ουδέτερος κατά την διάρκεια της συνόδου.

Η πέτρα του σκανδάλου τον τρίτο αιώνα είναι ο Άρειος και η δημιουργία της αίρεσης του Αρειανισμού, η οποία έμελλε να διαδραματίσει τεράστιο ρόλο στην γέννεση και στην μετέπειτα μορφοποίηση και μετεξέλιξη της Ευρώπης, μιας και τα περισσότερα βαρβαρικά και γερμανικά φύλα εκχριστιανίστηκαν από οπαδούς του Αρείου και συγκεκριμένα από τον Ουλφίλα. Αυτό το γεγονός σηματοδοτεί σκληρές και αιματηρές διαμάχες, διενέξεις και πολιτιστικό, πολιτικό, θρησκευτικό και οικονομικό κατακερματισμό της Ευρώπης στο μεγαλύτερο μέρος της προ-νεοτερικής  της πορείας.

Ο Άρειος ήταν λοιπόν ένας πανίσχυρος και ικανότατος ρήτορας που είχε πολλούς και πιστούς οπαδούς και αρειανόφρονες επισκόπους.

Συγκεκριμένα ο Παπαρρηγόπουλος αναφέρει στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο ο Αρχαίος Ελληνισμός, σελίδα 46, τα εξής:

‘Υπό τοῦ μεγαλοφυοῦς λοιπόν τούτου νέου χειραγωγούμενος, ό Ἀλέξανδρος ἐκάλεσε τὸν Ἂρειον νὰ ἀπολογηθῆ ἢδη ἐνώπιον ἂπαντος τοῦ κλήρου τῆς Ἀλεξανδρείας καὶ συνωθήσας αὐτὸν, εἰ καὶ ἐπιτηδειότατον ὂντα περὶ τὸ λέγειν, μέχρι τῆς βλασφήμου ὁμολογίας ὂτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν ἧτο ἀναμάρτητος, ἀφώρισεν άδιστάκτως καί άνεθεμάτισε τόν αἱρετικόν καί πάντας τούς ἀποδεξαμένους τὰ δόγματα αὐτοῦ. ἤτοι ἐκτός τοῦ Ἀρείου, ἔνδεκα διακόνους καί δύο ἐπισκόπους. Ὁ Ἄρειος ὄμως ἤτο ἄνθρωπος εὐφαδής, ὡς ἐμαρτύρησεν ἡ ἐπί αἰῶνας ὄλους καί μέχρι τῶν νεωτέρων χρόνων διασωθεῖσα ἐν Κωνσταντινουπόλεως παροιμία, «τοῦ Ἀρείου τό ἀπύλωτον στόμα.»

Πρόκειται λοιπόν για μία παροιμιακή φράση της Πρωτοχριστιανικής περιόδου, εμπνευσμένη από την εντυπωσιακή πολυλογία και ευγλωττία του αιρετικού Αρείου, που φθάνει ως τις μέρες μας.

Απύλωτος = 1. αυτός που δεν είναι κλεισμένος με πύλες, ανοιχτός

                     2. στη φράση «απύλωτο στόμα» αχαλίνωτος στις εκφράσεις, βωμολόχος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s